ҰРШЫҚ ИІРУДІ ҮЙРЕНГІҢІЗ КЕЛСЕ…

Сонау замандардан көненің көзіндей боп жеткен мұраны көздің қарашығындай сақтап, өскелең ұрпақ арасында насихаттау бүгінге парыз. Өйткені, бұл өнер түрі мәдениеті дамымаған кезеңдерде-ақ өз өміршеңдігін дәлелдеп қойған. Мәселен, тарих беттеріндегі деректерде ел аумағында бұл дүниені шаруашылықта пайдалану неолит заманынан бастау алады екен. Тіпті, қола дәуіріндегі ескерткіштерден басы арнайы қыштан құйылған оның қалдықтары да көптеп табылған. Ал, тарихшы мамандардың айтуынша, ежелгі Шығыс елдерінде де қол ұршығы пайдаланылған көрінеді. Демек, бұл біз көріп жүрген дүниенің тарихы тереңде жатқандығын аңғартады.

 Қазіргі таңда тоқыма өндірісі жедел дамып, түрлі техникалар іске қосылғанымен, қазақылықтың қаймағы бұзылмаған кей ауылдарда қарапайым ұршықтың дәурені әлі де өте қоймағандығын мойындаған жөн. Себебі, бұл асыл мұра қашанда өз өміршеңдігін жоймақ емес.

 Ұлттық қолөнерді қолдайық, ағайын!